Θα λεγε κάνεις πως θα έπρεπε να μαθαίνουμε η να το ξέρουμε από ένστικτο, πως αυτό τo κομμάτι της ζωής, η σχέση με τον η την σύντροφο θα είναι ώρες-ωρες σα να παίρνεις φόρα και να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο...
Αν έγραφα έναν όρκο δικό μου αληθινό για γάμο η οτιδήποτε σχετικό (όπου "γάμος" βάλτε εσείς την μορφή σχέσης που σας βολεύει...) θα πήγαινε κάπως έτσι:
Υπόσχομαι να σου κάνω τη ζωή δύσκολη, υπόσχομαι να σε κάνω, τακτικά, να αναρωτιέσαι πως και γιατί με αντέχεις. Με αυτό τον τρόπο θα εκπαιδευτείς στην ανοχή, θα μάθεις να υπομένεις κι αν έχω επιλέξει καλά, (η είμαι τυχερός..) ελπίζω πως το ίδιο θα κάνεις κι εσύ.
Υπόσχομαι να σε προσβάλλω, να σε κάνω να αισθανθείς λίγη και όχι αρκετή, να σε κάνω να νιώσεις μόνη ακόμα και μέσα στη σχέση, να κοιμηθείς πολλά βράδια μοναχή και να ξυπνάς το ίδιο. Υπόσχομαι να σε κάνω να αμφιβάλλεις για τον εαυτό σου. Υπόσχομαι να πω τα λάθος πράγματα τη λάθος στιγμή, υπόσχομαι να σου δείξω ένα πρόσωπο που δεν φανταζόμουν ούτε εγώ ότι μπορεί να έχω.
Υπόσχομαι να σε αφήσω να δεις ότι μπορώ κι εγώ να είμαι μικρός, τόσος δα.
Υπόσχομαι να δεχτώ κι εγω από σένα όλα τα παραπάνω...
Υπόσχομαι και να προσπαθήσω να σου δώσω να καταλάβεις ότι είμαι κι εγώ ένας άνθρωπος όπως κι εσύ και τίποτε παραπάνω... Πως θέλω να νιώσω κοντά σου κάτι παραπάνω και θα προσπαθήσω να κάνω και το ίδιο για σένα...
Υπόσχομαι να σε αγαπάω.
Κι αυτό θα είναι ναδίρ και ζενίθ, παράδεισος και κόλαση, χάδι και βασανιστήριο...
Μια σοφή και πονεμένη ψυχή που αγάπησα, μου είπε κάποτε πως αναρωτήθηκε τι ήμουν στη ζωή της...
Μια ανάγκη προσωποποιημένη, ένας έρωτας η Ο Έρωτας...
Και η απάντηση ήταν πως ήμουν όλα αυτά μαζί, το ένα μετά το άλλο...
Πενηντάρισα , έγινα και παππούς κι ακόμη θέλω να ερωτευτώ... Κάηκα κι έκαψα τις τελευταίες φορές, κι έτσι με έχω πάρει λίγο από φόβο, πασχίζω να μάθω από τα παθήματα μου...
Διαβάζοντας αλλά και ζώντας τη ζωή μου και τις σχέσεις μου, απέκτησα κάποιες πεποιθήσεις, απόψεις περί σχέσεων.
Είναι τα ψεγάδια μας λοιπόν που μας κάνουν όμορφους. Η τελειότητα δεν είναι μόνο υπερτιμημένη είναι κι ανύπαρκτη, άπιαστη. Και να μπορούσαμε να την πιάσουμε , δεν θα είχε ενδιαφέρον. Τι πιο βαρετό από την τελειότητα?
Γιαυτό και το τέλειο στη ζωή μας θεωρώ ότι έρχεται σε στιγμές. Μόνο έτσι το αντέχουμε. Αν το είχαμε συνέχεια..δε θα ήταν τέλειο καν. Θα προστίθονταν το βαρετό... και θα το χάλαγε.
Όι σχέσεις είναι το σχολείο μέσα από το οποίο μαθαίνεις τον εαυτό σου. Τα "θέλω" σου, τα "δεν θέλω" σου, τις αντοχές σου, τα όρια σου...
Το να πέσεις με τα μούτρα όπως εγώ στην πρώτη σου σχέση από μικρός και να παντρευτείς και να κάνεις παιδιά, είναι λίγο σαν να πηγαίνεις στο πανεπιστήμιο πριν πας στο δημοτικό... Δύσκολο, επίπονο, ίσως και λίγο καταδικασμένο.
Η σημερινή "σύγχρονη" ζωή μας, στην οποία έχουμε προσθέσει τα άπειρα πλασματικά "θέλω" κάνουν τα πράγματα ακόμη πιο δύσκολα. Και σαν να μην έφτανε αυτό , αυξήσαμε και το προσδόκιμο ηλικίας...
Οι προσδοκίες είναι πρόβλημα. Έχω φίλους που θυμάμαι να μου περιγράφουν τη γυναίκα που έψαχναν. Ξανθιά, ούτε λεπτή, ούτε γεμάτη, βυζιά 34C, να είναι κυρία έξω, πουτάνα στο κρεβάτι, να ντύνεται σπορ η casual αλλά να μπορεί να σταθεί και πάνω σε γόβες στιλέτο, να γουστάρει βόλτες με τη μηχανή ροκ μουσική όλη τη βδομάδα και σκυλάδικα τα σαββατοκύριακα και να μαγειρεύει τέλεια κλπ κλπ.. Που πα ρε φίλε?
Θυμάμαι να σκέφτομαι τότε από μέσα μου, "θα γνωρίσεις μια αδύνατη, άβυζη, παρθένα, που θα γουστάρει κλασσική και όπερα μόνο, δεν θα ξέρει να βράσει ούτε αυγό και τα σαββατοκύριακα θα μεταμορφώνεται σε goth βαμπίρ, θα την ερωτευτείς τρελά και θα σου πω εγώ μετά... "
Δεν είναι βέβαια μόνο αυτές οι προσδοκίες, αυτές στο κάτω κάτω έχει η ζωή ένα τρόπο να στα φέρνει πάνω κάτω και να καταλαβαίνεις... είναι κι οι άλλες. Είναι τα σχέδια για το μέλλον που κάνουμε μόλις γνωρίσουμε κάποιον που μας φέρεται κάπως καλύτερα... Εμπνεόμαστε και περιμένουμε αυτή η έμπνευση να μας επισκέπτεται καθημερινά, χαλιόμαστε όταν ο άλλος αποκαλύπτει πως δεν είναι "γάτος" αλλά ένας άνθρωπος με αισθήματα (και σφάλματα) γεμάτος...
Σχέσεις rebound. Όταν φεύγουμε από μια σχέση και πέφτουμε απευθείας σε μια άλλη (ένοχος...) "φορτώνουμε" την σχέση με ένα τρομακτικό βάρος... Έχοντας μόλις χωρίσει το μυαλό κι η καρδιά θέλει ένα καθάρισμα και λίγο ηρεμία... μια τακτοποίηση. Αν δεν το κάνεις είναι σα να παίζεις με handicap, πρέπει να δουλέψεις extra σκληρά για να ισοσταθμίσεις τα αρνητικά του ξεκινήματος. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό το θέμα. Το άλλο είναι πως όταν έχεις βγεί από μιά άλλη σχέση η ακόμη χειρότερα ακόμη προσπαθείς να βγεις, δε βλέπεις καθαρά. Αν πνιγόσουν τον άλλον τον βλέπεις σαν σωσσίβιο. Αν ασφυκτιούσες σαν οξυγόνο. Αν ζούσες μια Κόλαση, οτιδήποτε έστω και κάπως καλύτερο φαντάζει Παράδεισος... Φορτώνεις στον απλό άνθρωπο μπροστά σου τη σωτηρία σου, την ανάγκη σου και...
Το "Για πάντα"
Το "για πάντα" έχει γαμήσει τον κόσμο όλο. Ως προσδοκία, βγαλμένη κατευθείαν από τα παραμύθια του στυλ "και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα" το να βάζεις μια απαίτηση "για πάντα" σε μια σχέση είναι σαν δένεις δυο τσιμεντόλιθους στα πόδια σου και να θες να τρέξεις και κατοστάρι... Θυμάμαι σε ένα βιβλίο που διάβασα κάποτε , ένα ζευγάρι, περίεργοι, ενδιαφέροντες ως χαρακτήρες, και ούτε καν πρωταγωνιστές της ιστορίας, αφού φλέρταραν για πολύ καιρό και δυσκολεύτηκαν να πουν το ναι, συμφώνησαν το εξής: Η σχέση τους θα είχε διάρκεια ένα χρόνο. Στο τέλος του χρόνου, στην επέτειο θα έπρεπε να κάτσουν να συζητήσουν και να συμφωνήσουν για άλλον ένα χρόνο μαζί. Και μετά ξανά και ξανά. Τους χώρισε ο θάνατος. Αφού πέρασαν αρκετά χρόνια μαζί. Τίποτα δεν είναι για πάντα... Είναι το μάθημα που λαχτάρισα επανειλημμένα να είχα μάθει από νωρίς, πως κάποιες σχέσεις απλά έχουν μια ημερομηνία λήξης... να μάθεις αυτό που χρειαζόσουν, να ζήσεις αυτό που ήθελες και γειά χαρά...
Η αποδοχή
Διορθώστε με αν κάνω λάθος μα ένα πράγμα που ζητάμε σε μια σχέση είναι η αποδοχή. Σε ένα έρωτα μεγάλο κι από τις δυο μεριές θα υπάρξει τέτοια αποδοχή που θα νιώσεις κάποια στιγμή πως αφομοιώθηκες και ξαναγεννήθηκες μέσα από αυτήν. Το άγγιγμα των εραστών, σώμα με σώμα, δέρμα με δέρμα είνα η ύστατη αποδοχή. Σε δέχομαι γύρω μου μέσα μου, πανω μου... Δεχομαι να κοιμηθώ και να ξυπνήσω μαζί σου... Δέχομαι να ξαναγεννηθώ...
Εν δυνάμει προβληματική κατάσταση αν έχεις θέματα αποδοχής γενικότερα όμως και ψάχνεις μέσα από τη σχέση να νιώσεις καλύτερα με τον εαυτό σου... Αν όμως έχεις αποδεχτεί τον εαυτό σου είσαι σε καλύτερη θέση, γιατί αν τυχόν δεν βρεις την αποδοχή δε θα νιώθεις άσχημα, απλά θα καταλάβεις πως ως εδώ ήταν... και πάμε παρακάτω
Υπάρχουν άλλωστε άνθρωποι που δεν αποδέχονται τίποτα ως αρκετά καλό για αυτούς. Αν το καταλάβεις έγκαιρα πως έχεις μπλέξει με τέτοιον άνθρωπο, φύγε, πριν να είναι αργά...
Το 1992 ο John Gray έγραψε ένα βιβλίο για τις σχέσεις. Ο τίτλος του ήταν "Οι άντρες είναι από τον Άρη και οι γυναίκες από την Αφροδίτη". Το κυρίως πρόταγμα του ήταν πως μιλάμε διαφορετική γλώσσα. Που βασικά την ίδια γλώσσα μιλάμε, τουλάχιστον οι "ομοεθνείς" αλλά είναι γεγονός πως δεν καταλαβαινόμαστε.
Τη συμβουλή λίγο πολύ όλοι την έχουμε ακούσει, "μάθε να ακούς" ... Το θέμα εναι οχι μόνο να ακούς αλλά και να καταλαβαίνεις. Ο Gray κατηγορήθηκε από πολλούς ότι ήταν sexist αλλά προσωπικά διαβάζοντας το βιβλίο του ξανά βρίσκω πως έχει δίκιο σε πολλά.
"Εμείς" οι άντρες εκλαμβάνουμε πολλά από αυτά που "εσείς" οι γυναίκες λέτε με άλλο τρόπο από αυτόν που εννοείτε. Και με τον ίδιο τρόπο συμβαίνει και το αντίθετο. Πρέπει λοιπόν να μάθουμε τη γλώσσα σας και σεις τη δικιά μας...
Εγραφα το 2012:
"Το 2012 για μένα σημαδεύτηκε κυρίως από μια προσωπική κρίση. Μπορεί να μην τελείωσε ο κόσμος, αλλά.... ο δικός μου ήρθε τα πάνω, κάτω.
Αναθεώρησα και αναθεωρώ πολλές αξίες. Δεν είναι εύκολο. Διαβάζω πολύ. Ψάχνω απαντήσεις...ανακαλύπτω περισσότερα ερωτήματα.
Έχω βρει μια παρηγοριά στη φιλοσοφία. Έχω ξαναγράψει κάποτε για το πως μου έκανε πάντα εντύπωση, το γεγονός ότι δυο άνθρωποι μπορούν να διαβάσουν το ίδιο βιβλίο και να αποκομίσουν τελείως διαφορετικά πράγματα από αυτό. πχ να βοηθηθούν να αντιμετωπίσουν ακόμη και την ίδια κατάσταση με δυο τελείως διαφορετικούς τρόπους.
Πιστεύω ότι αυτό συμβαίνει ιδιαίτερα με τα βιβλία φιλοσοφίας, αστρολογίας, όλα αυτά που μας βοηθούν με θέματα δικά μας, προσωπικά.
Ακόμη και μια φράση, είναι δυνατόν να εκληφθεί με τελείως διαφορετικό τρόπο από δυο διαφορετικούς ανθρώπους, ακόμη κι αν το πρόβλημα που τους "λύνει" είναι το ίδιο...
Κάποιες φορές, έρχονται στιγμές στη ζωή που πρέπει να διαλέξεις. Θα πας από δω, η θα πας από κει? Θα μείνεις η θα φύγεις? Τα αποτελέσματα των πράξεων μας σπάνια έχουν να κάνουν μόνο με μας. Οι περισσότεροι από μας ζουν μαζί και επηρεάζουν τις ζωές και άλλων.
Υπάρχουν επιλογές που δημιουργούν πόνο. Ας μην εξερευνήσουμε εδώ το γιατί. Κάποιες φορές υπάρχουν επιλογές που δημιουργούν όλες πόνο. Πως "διαλέγεις" ποιόν να πονέσεις? Πως το λες? Πως το κάνεις? Πως το σκέφτεσαι?
Πως ακολουθείς την καρδιά σου όταν σκίζεται στα δύο?
Βουτάς στα βαθιά κι ελπίζεις για το καλύτερο. Μπορεί να κάνεις λάθος. Εσύ θα αντιμετωπίσεις τις συνέπειες.
Σε μια ταινία που είδα πρόσφατα, το "Eat, Pray, love" λέει ο σοφός Εττουτ στο τέλος:
"Το να χάσεις κάποιες φορές την ισορροπία σου για τον έρωτα, είναι κομμάτι μιας ισορροπημένης ζωής..."
Είναι μεγάλη αλήθεια.
Σήμερα , 2020, είμαι ακόμη μπερδεμένος, προβληματισμένος, ταλαιπωρημένος. Πρόσθεσα 8 χρόνια πόνου στη δική μου ζωή και στις ζωες κάποιων γυναικών που πέρασαν από τη δική μου, ζωές των οποίων οι τροχιές συναντήθηκαν με τη δική μου έστω πρόσκαιρα.
Παρόλα αυτά ελπίζω ακόμα. Κάπου στο μέλλον η τροχιά μου θα συναντηθεί με μια άλλην και θα φτιάξουμε κάτι καλό, χωρίς προσδοκίες, χωρίς ζόρι...
Οπως λέει μια καλή μου φίλη, η σχέση πρέπει να "ρέει"...
Να "ρέει" και στο ποτάμι αυτό να πλέεις, ήρεμος, να βρίσκεις στιγμές τελειότητας, να μεγαλώνεις... να φτάσεις κάποτε στη θάλασσα να γίνεις ένα με τη ζωή στο τέλος...
Το υπόσχομαι στον εαυτό μου...
Αν έγραφα έναν όρκο δικό μου αληθινό για γάμο η οτιδήποτε σχετικό (όπου "γάμος" βάλτε εσείς την μορφή σχέσης που σας βολεύει...) θα πήγαινε κάπως έτσι:
Υπόσχομαι να σου κάνω τη ζωή δύσκολη, υπόσχομαι να σε κάνω, τακτικά, να αναρωτιέσαι πως και γιατί με αντέχεις. Με αυτό τον τρόπο θα εκπαιδευτείς στην ανοχή, θα μάθεις να υπομένεις κι αν έχω επιλέξει καλά, (η είμαι τυχερός..) ελπίζω πως το ίδιο θα κάνεις κι εσύ.
Υπόσχομαι να σε προσβάλλω, να σε κάνω να αισθανθείς λίγη και όχι αρκετή, να σε κάνω να νιώσεις μόνη ακόμα και μέσα στη σχέση, να κοιμηθείς πολλά βράδια μοναχή και να ξυπνάς το ίδιο. Υπόσχομαι να σε κάνω να αμφιβάλλεις για τον εαυτό σου. Υπόσχομαι να πω τα λάθος πράγματα τη λάθος στιγμή, υπόσχομαι να σου δείξω ένα πρόσωπο που δεν φανταζόμουν ούτε εγώ ότι μπορεί να έχω.
Υπόσχομαι να σε αφήσω να δεις ότι μπορώ κι εγώ να είμαι μικρός, τόσος δα.
Υπόσχομαι να δεχτώ κι εγω από σένα όλα τα παραπάνω...
Υπόσχομαι και να προσπαθήσω να σου δώσω να καταλάβεις ότι είμαι κι εγώ ένας άνθρωπος όπως κι εσύ και τίποτε παραπάνω... Πως θέλω να νιώσω κοντά σου κάτι παραπάνω και θα προσπαθήσω να κάνω και το ίδιο για σένα...
Υπόσχομαι να σε αγαπάω.
Κι αυτό θα είναι ναδίρ και ζενίθ, παράδεισος και κόλαση, χάδι και βασανιστήριο...
Μια σοφή και πονεμένη ψυχή που αγάπησα, μου είπε κάποτε πως αναρωτήθηκε τι ήμουν στη ζωή της...
Μια ανάγκη προσωποποιημένη, ένας έρωτας η Ο Έρωτας...
Και η απάντηση ήταν πως ήμουν όλα αυτά μαζί, το ένα μετά το άλλο...
Πενηντάρισα , έγινα και παππούς κι ακόμη θέλω να ερωτευτώ... Κάηκα κι έκαψα τις τελευταίες φορές, κι έτσι με έχω πάρει λίγο από φόβο, πασχίζω να μάθω από τα παθήματα μου...
Διαβάζοντας αλλά και ζώντας τη ζωή μου και τις σχέσεις μου, απέκτησα κάποιες πεποιθήσεις, απόψεις περί σχέσεων.
Υπάρχει κανείς εκεί έξω που να μην σημαδεύτηκε και να επηρεάστηκε στην παιδική του ηλικία από την παρουσία η την απουσία του ενός η και των δύο γονιών του? Από τα καθημερινά γεγονότα της αρχής της ζωής του?
Παλεύουν οι γονείς σε μεγαλύτερο η μικρότερο βαθμό να είμασιτε "πετυχημένοι", προσπαθώντας να προστατέψουμε τα παιδιά μας από όλα αυτά που πιθανώς πλήγωσαν εμάς, μα δεν υπάρχει ελπίδα. Το ανθρώπινο ον, το πανέμορφο ανθρώπινο ον το οποίο κάποια μέρα κάποιος θα ερωτευτεί παράφορα, θα είναι γεμάτο ψεγάδια. Και θα είναι ακριβώς αυτά τα ψεγάδια που θα το καθιστούν τόσο πανέμορφο και τέλειο στα μάτια του άλλου...
Είναι κάπως όπως το ελληνικό φαγητό... Είναι γνωστό σε κάθε γευσιγνώστη εδώ , πως η νοστιμιά έγκειται σε κείνο το πολύ ειδικό συνδυασμό αγνών, φρέσκων συστατικών και βρωμιάς μαζί με κάποιες "νοστιμιές" που μάλλον δεν θέλουμε να ξέρουμε που καθιστούν το Ελληνικό φαγητό πεντανόστιμο...
Όι σχέσεις είναι το σχολείο μέσα από το οποίο μαθαίνεις τον εαυτό σου. Τα "θέλω" σου, τα "δεν θέλω" σου, τις αντοχές σου, τα όρια σου...
Το να πέσεις με τα μούτρα όπως εγώ στην πρώτη σου σχέση από μικρός και να παντρευτείς και να κάνεις παιδιά, είναι λίγο σαν να πηγαίνεις στο πανεπιστήμιο πριν πας στο δημοτικό... Δύσκολο, επίπονο, ίσως και λίγο καταδικασμένο.
Η σημερινή "σύγχρονη" ζωή μας, στην οποία έχουμε προσθέσει τα άπειρα πλασματικά "θέλω" κάνουν τα πράγματα ακόμη πιο δύσκολα. Και σαν να μην έφτανε αυτό , αυξήσαμε και το προσδόκιμο ηλικίας...
Οι προσδοκίες είναι πρόβλημα. Έχω φίλους που θυμάμαι να μου περιγράφουν τη γυναίκα που έψαχναν. Ξανθιά, ούτε λεπτή, ούτε γεμάτη, βυζιά 34C, να είναι κυρία έξω, πουτάνα στο κρεβάτι, να ντύνεται σπορ η casual αλλά να μπορεί να σταθεί και πάνω σε γόβες στιλέτο, να γουστάρει βόλτες με τη μηχανή ροκ μουσική όλη τη βδομάδα και σκυλάδικα τα σαββατοκύριακα και να μαγειρεύει τέλεια κλπ κλπ.. Που πα ρε φίλε?
Θυμάμαι να σκέφτομαι τότε από μέσα μου, "θα γνωρίσεις μια αδύνατη, άβυζη, παρθένα, που θα γουστάρει κλασσική και όπερα μόνο, δεν θα ξέρει να βράσει ούτε αυγό και τα σαββατοκύριακα θα μεταμορφώνεται σε goth βαμπίρ, θα την ερωτευτείς τρελά και θα σου πω εγώ μετά... "
Δεν είναι βέβαια μόνο αυτές οι προσδοκίες, αυτές στο κάτω κάτω έχει η ζωή ένα τρόπο να στα φέρνει πάνω κάτω και να καταλαβαίνεις... είναι κι οι άλλες. Είναι τα σχέδια για το μέλλον που κάνουμε μόλις γνωρίσουμε κάποιον που μας φέρεται κάπως καλύτερα... Εμπνεόμαστε και περιμένουμε αυτή η έμπνευση να μας επισκέπτεται καθημερινά, χαλιόμαστε όταν ο άλλος αποκαλύπτει πως δεν είναι "γάτος" αλλά ένας άνθρωπος με αισθήματα (και σφάλματα) γεμάτος...
Σχέσεις rebound. Όταν φεύγουμε από μια σχέση και πέφτουμε απευθείας σε μια άλλη (ένοχος...) "φορτώνουμε" την σχέση με ένα τρομακτικό βάρος... Έχοντας μόλις χωρίσει το μυαλό κι η καρδιά θέλει ένα καθάρισμα και λίγο ηρεμία... μια τακτοποίηση. Αν δεν το κάνεις είναι σα να παίζεις με handicap, πρέπει να δουλέψεις extra σκληρά για να ισοσταθμίσεις τα αρνητικά του ξεκινήματος. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό το θέμα. Το άλλο είναι πως όταν έχεις βγεί από μιά άλλη σχέση η ακόμη χειρότερα ακόμη προσπαθείς να βγεις, δε βλέπεις καθαρά. Αν πνιγόσουν τον άλλον τον βλέπεις σαν σωσσίβιο. Αν ασφυκτιούσες σαν οξυγόνο. Αν ζούσες μια Κόλαση, οτιδήποτε έστω και κάπως καλύτερο φαντάζει Παράδεισος... Φορτώνεις στον απλό άνθρωπο μπροστά σου τη σωτηρία σου, την ανάγκη σου και...
Το "Για πάντα"
Το "για πάντα" έχει γαμήσει τον κόσμο όλο. Ως προσδοκία, βγαλμένη κατευθείαν από τα παραμύθια του στυλ "και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα" το να βάζεις μια απαίτηση "για πάντα" σε μια σχέση είναι σαν δένεις δυο τσιμεντόλιθους στα πόδια σου και να θες να τρέξεις και κατοστάρι... Θυμάμαι σε ένα βιβλίο που διάβασα κάποτε , ένα ζευγάρι, περίεργοι, ενδιαφέροντες ως χαρακτήρες, και ούτε καν πρωταγωνιστές της ιστορίας, αφού φλέρταραν για πολύ καιρό και δυσκολεύτηκαν να πουν το ναι, συμφώνησαν το εξής: Η σχέση τους θα είχε διάρκεια ένα χρόνο. Στο τέλος του χρόνου, στην επέτειο θα έπρεπε να κάτσουν να συζητήσουν και να συμφωνήσουν για άλλον ένα χρόνο μαζί. Και μετά ξανά και ξανά. Τους χώρισε ο θάνατος. Αφού πέρασαν αρκετά χρόνια μαζί. Τίποτα δεν είναι για πάντα... Είναι το μάθημα που λαχτάρισα επανειλημμένα να είχα μάθει από νωρίς, πως κάποιες σχέσεις απλά έχουν μια ημερομηνία λήξης... να μάθεις αυτό που χρειαζόσουν, να ζήσεις αυτό που ήθελες και γειά χαρά...
Η αποδοχή
Διορθώστε με αν κάνω λάθος μα ένα πράγμα που ζητάμε σε μια σχέση είναι η αποδοχή. Σε ένα έρωτα μεγάλο κι από τις δυο μεριές θα υπάρξει τέτοια αποδοχή που θα νιώσεις κάποια στιγμή πως αφομοιώθηκες και ξαναγεννήθηκες μέσα από αυτήν. Το άγγιγμα των εραστών, σώμα με σώμα, δέρμα με δέρμα είνα η ύστατη αποδοχή. Σε δέχομαι γύρω μου μέσα μου, πανω μου... Δεχομαι να κοιμηθώ και να ξυπνήσω μαζί σου... Δέχομαι να ξαναγεννηθώ...
Εν δυνάμει προβληματική κατάσταση αν έχεις θέματα αποδοχής γενικότερα όμως και ψάχνεις μέσα από τη σχέση να νιώσεις καλύτερα με τον εαυτό σου... Αν όμως έχεις αποδεχτεί τον εαυτό σου είσαι σε καλύτερη θέση, γιατί αν τυχόν δεν βρεις την αποδοχή δε θα νιώθεις άσχημα, απλά θα καταλάβεις πως ως εδώ ήταν... και πάμε παρακάτω
Υπάρχουν άλλωστε άνθρωποι που δεν αποδέχονται τίποτα ως αρκετά καλό για αυτούς. Αν το καταλάβεις έγκαιρα πως έχεις μπλέξει με τέτοιον άνθρωπο, φύγε, πριν να είναι αργά...
Το 1992 ο John Gray έγραψε ένα βιβλίο για τις σχέσεις. Ο τίτλος του ήταν "Οι άντρες είναι από τον Άρη και οι γυναίκες από την Αφροδίτη". Το κυρίως πρόταγμα του ήταν πως μιλάμε διαφορετική γλώσσα. Που βασικά την ίδια γλώσσα μιλάμε, τουλάχιστον οι "ομοεθνείς" αλλά είναι γεγονός πως δεν καταλαβαινόμαστε.
Τη συμβουλή λίγο πολύ όλοι την έχουμε ακούσει, "μάθε να ακούς" ... Το θέμα εναι οχι μόνο να ακούς αλλά και να καταλαβαίνεις. Ο Gray κατηγορήθηκε από πολλούς ότι ήταν sexist αλλά προσωπικά διαβάζοντας το βιβλίο του ξανά βρίσκω πως έχει δίκιο σε πολλά.
"Εμείς" οι άντρες εκλαμβάνουμε πολλά από αυτά που "εσείς" οι γυναίκες λέτε με άλλο τρόπο από αυτόν που εννοείτε. Και με τον ίδιο τρόπο συμβαίνει και το αντίθετο. Πρέπει λοιπόν να μάθουμε τη γλώσσα σας και σεις τη δικιά μας...
Εγραφα το 2012:
"Το 2012 για μένα σημαδεύτηκε κυρίως από μια προσωπική κρίση. Μπορεί να μην τελείωσε ο κόσμος, αλλά.... ο δικός μου ήρθε τα πάνω, κάτω.
Αναθεώρησα και αναθεωρώ πολλές αξίες. Δεν είναι εύκολο. Διαβάζω πολύ. Ψάχνω απαντήσεις...ανακαλύπτω περισσότερα ερωτήματα.
Έχω βρει μια παρηγοριά στη φιλοσοφία. Έχω ξαναγράψει κάποτε για το πως μου έκανε πάντα εντύπωση, το γεγονός ότι δυο άνθρωποι μπορούν να διαβάσουν το ίδιο βιβλίο και να αποκομίσουν τελείως διαφορετικά πράγματα από αυτό. πχ να βοηθηθούν να αντιμετωπίσουν ακόμη και την ίδια κατάσταση με δυο τελείως διαφορετικούς τρόπους.
Πιστεύω ότι αυτό συμβαίνει ιδιαίτερα με τα βιβλία φιλοσοφίας, αστρολογίας, όλα αυτά που μας βοηθούν με θέματα δικά μας, προσωπικά.
Ακόμη και μια φράση, είναι δυνατόν να εκληφθεί με τελείως διαφορετικό τρόπο από δυο διαφορετικούς ανθρώπους, ακόμη κι αν το πρόβλημα που τους "λύνει" είναι το ίδιο...
Κάποιες φορές, έρχονται στιγμές στη ζωή που πρέπει να διαλέξεις. Θα πας από δω, η θα πας από κει? Θα μείνεις η θα φύγεις? Τα αποτελέσματα των πράξεων μας σπάνια έχουν να κάνουν μόνο με μας. Οι περισσότεροι από μας ζουν μαζί και επηρεάζουν τις ζωές και άλλων.
Υπάρχουν επιλογές που δημιουργούν πόνο. Ας μην εξερευνήσουμε εδώ το γιατί. Κάποιες φορές υπάρχουν επιλογές που δημιουργούν όλες πόνο. Πως "διαλέγεις" ποιόν να πονέσεις? Πως το λες? Πως το κάνεις? Πως το σκέφτεσαι?
Πως ακολουθείς την καρδιά σου όταν σκίζεται στα δύο?
Βουτάς στα βαθιά κι ελπίζεις για το καλύτερο. Μπορεί να κάνεις λάθος. Εσύ θα αντιμετωπίσεις τις συνέπειες.
Σε μια ταινία που είδα πρόσφατα, το "Eat, Pray, love" λέει ο σοφός Εττουτ στο τέλος:
"Το να χάσεις κάποιες φορές την ισορροπία σου για τον έρωτα, είναι κομμάτι μιας ισορροπημένης ζωής..."
Είναι μεγάλη αλήθεια.
Σήμερα , 2020, είμαι ακόμη μπερδεμένος, προβληματισμένος, ταλαιπωρημένος. Πρόσθεσα 8 χρόνια πόνου στη δική μου ζωή και στις ζωες κάποιων γυναικών που πέρασαν από τη δική μου, ζωές των οποίων οι τροχιές συναντήθηκαν με τη δική μου έστω πρόσκαιρα.
Παρόλα αυτά ελπίζω ακόμα. Κάπου στο μέλλον η τροχιά μου θα συναντηθεί με μια άλλην και θα φτιάξουμε κάτι καλό, χωρίς προσδοκίες, χωρίς ζόρι...
Οπως λέει μια καλή μου φίλη, η σχέση πρέπει να "ρέει"...
Να "ρέει" και στο ποτάμι αυτό να πλέεις, ήρεμος, να βρίσκεις στιγμές τελειότητας, να μεγαλώνεις... να φτάσεις κάποτε στη θάλασσα να γίνεις ένα με τη ζωή στο τέλος...
Το υπόσχομαι στον εαυτό μου...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου